W obszarze randkowania zwykle unikam radykalnych porad. Nie uważam też, aby istniał jeden sprawdzony algorytm na pierwszą randkę.
Powtarzają się jednak pytania o to, czego nie mówić albo o co nie pytać na pierwszych spotkaniach randkowych, więc postanowiłam się do nich odnieść z poziomu mojej wiedzy i doświadczenia.

Mam potrzebę, żeby zastrzec jednak, że jeśli czujesz z drugą osobę tzw. flow – a więc dużą swobodę w kontakcie, to że rozmowa układa się w sposób naturalny, po prostu płynie, warto za tym podążyć i nie przejmować się tym, czy dany temat pasuje do pierwszego spotkania, czy też nie.

Poniższe wskazówki warto wziąć pod uwagę przede wszystkim wtedy, kiedy nie do końca wyczuwasz drugą stronę, nie czujesz się pewnie lub w ogóle jesteś zwolennikiem/czką stopniowego poznawania się.

A więc do brzegu, w końcu mamy tylko 5 minut.

Moim zdaniem pierwsze spotkanie nie jest w ogóle przestrzenią na ciężkie tematy.

Co rozumiem przez ciężkie tematy?

Kwestie związane z przeszłością, trudnymi przejściami, kryzysami, chorobami, byłymi związkami, polityką, religią, naszymi twardymi przekonaniami dotyczącymi ludzi i świata zostawiłabym na późniejszy czas, kiedy już zostanie zbudowany fundament pod zaufanie.

Takie wątki, co do zasady, poruszajmy wtedy, kiedy czujemy się w relacji w miarę bezpiecznie i odbieramy sygnały z drugiej strony, że ona też tak się czuje.

I teraz uwaga. To nie matematyka, więc zupełnie nie chodzi mi o to, żeby unikać takich pytań, nie odpowiadać, kiedy padną ze strony naszej randki albo same wyjdą z kontekstu.

Nie jestem zwolenniczką tworzenia sztucznych barier tylko dlatego, że tak sobie postanowiliśmy albo kobitka od randkowania tak powiedziała.

Mam na myśli to, że nawet jeśli taki temat wypłynie to warto zadbać o balans w stopniu głębokości odnoszenia się do niego.

Kiedy idziesz na kurs tańca, najpierw uczysz się podstawowych kroków, nie całej choreografii.

Tu jest podobnie.

Przykładowo. Chcesz wiedzieć, jak wygląda kwestia podejścia do związków u drugiej strony. Zależy Ci na tej odpowiedzi. Możesz pobadać ostrożnie ten wątek. W jaki sposób?

Odnosząc się do siebie i pytając ,,a ty”, np. ,,jestem świeżo po rozwodzie, na razie na nowo zaczynam budować relacje. Nie mam póki co sprecyzowanych oczekiwań w tym zakresie, bardziej szukam i sprawdzam. A Ty jak masz?”

Jakie są zalety? Z jednej strony określasz swoje miejsce, delikatnie zahaczasz o swoją historię, dajesz sygnał, że nie przyszedłeś lub nie przyszłaś na spotkanie z konkretną intencją, plus zadając pytanie otwarte pozwalasz drugiej osobie odnieść się do tego tematu, w takim stopniu, jaki jest w zgodzie z nią samą.

Jeżeli z kolei, ktoś od razu wyskoczy z bezpośrednim pytaniem typu: ,,W ilu związkach do tej pory byłeś/aś?” – po pierwsze – sprawdź, jak się z tym masz, czy to jest dla Ciebie ok, czy też za dużo i zareaguj adekwatnie do swoich odczuć.

Przykładowo: ,,Było w moim życiu parę relacji, ale jedna prawdziwie dla mnie ważna. Chętnie o tym kiedyś porozmawiam, ale jeśli oboje zdecydujemy, że chcemy się bliżej poznać. Na razie jest dla mnie za wcześnie na takie pytania.”
Albo podziel się swoimi odczuciami i zobacz, co druga strona z tym zrobi: ,,Czuję się trochę niezręcznie, widzimy się dopiero 15 minut, to jest dla mnie zbyt intymne pytanie.”

Kiedy wyrażasz siebie w sposób szczery, ale uprzejmy, możesz się naprawdę dużo dowiedzieć o osobie po tym, jak zareagowała.

Respektowanie granicy to oznaka szacunku.

Jeśli ktoś na Twój sygnał, że coś jest za bardzo, za wcześnie lub za dużo, zaczyna naciskać i napierać, to może to powinna być dla Ciebie czerwona lampka?

Warto dozować informacje na randkach. Udzielać ich stopniowo, a jednocześnie szczerze. Nie polecam opowiadania całej historii życia, z jej najbardziej pikantnymi szczegółami na pierwszym spotkaniu.

To najczęściej przytłacza drugą osobę albo wprawia w poczucie dyskomfortu. Jednocześnie, Ty sam lub Ty sama odzierasz siebie z odrobiny tajemniczości, która jest sexy.

To tyle, słowem wstępu, ale będę do tego jeszcze w głosówkach wracać.