Wychodząc codziennie o świcie do pracy, Hirayama spogląda w niebo z tym samym wyrazem radosnej wdzięczności.

Oto nadszedł kolejny dzień życia.

Teraz jest teraz, a następny raz to następny raz.

Hirayama dba o porządek w miejskich toaletach Tokio. I choć mogłoby się to wydawać słabą historią filmową, okazuje się, że jest wręcz odwrotnie.

Dlaczego?

Wim Wenders w subtelny i kojący sposób pokazuje nam, że ważniejsze od tego, czego doświadcza bohater, jest to, w jaki sposób tego doświadcza.

Zachęca do zatrzymania się i pochylenia nad odnajdywaniem sensu w codziennych zobowiązaniach i czynnościach, które przeważnie wykonujemy bezrefleksyjnie.

Zaprasza do czułości na detal.

Zwraca uwagę na moc rytuałów, które pozwalają osadzić się w rzeczywistości i uczynić ją bardziej swoją.

Hirayama czerpie z powtarzalności tego, co sprawia mu przyjemność.

Z zimnej kawy kupowanej o poranku w automacie, kąpieli w miejskiej łaźni, muzyki ze starych kaset magnetofonowych, zraszania wodą sadzonek drzew, pieczołowicie zbieranych w parku.

Jest uważny na otaczający świat, czujny względem innych ludzi.

Swoją pracę wykonuje dokładnie, z zaangażowaniem – przy czym dba o to, aby nie zdominowała jego życia.

Wykazuje się kreatywnością – tworzy narzędzia usprawniające sprzątanie.

Potrafi z życzliwością i humorem podejść do napotykanych osób.

I mało mówi.

No właśnie.

Więcej obserwuje, doświadcza.

Przeżywa.

Ten film też taki jest. Bardziej żeby go poczuć niż oglądnąć.