Była sobie kiedyś taka dziewczyna, która wszystko miała, ale nie była szczęśliwa.

I był sobie też taki chłopak, co wszystko miał, ale nic nie chciał oddać.

I tak siedzieli zaklajstrowani –

w pokoju bez powietrza,

w ciszy bez oddechu,

w trwaniu bez postępu.

I mijały tygodnie i mijały dni…

I chociaż wydaje się to nieciekawe, to naprawdę było im dobrze.

Było im dobrze, bo znali ten pokój i nie wiedzieli, że mogą złapać oddech.

Przyzwyczaili się do duchoty i ścisku.

Świat na zewnątrz wydawał im się podejrzany.

Niewarty sprawdzenia.

Nasączony rozczarowaniem.

A to, co znane, może nie zachwyca, ale i nie może zawieść.

***

Któregoś dnia, jak zawsze nic się nie stało.

Chyba tylko wiatr uderzył w okna nieco głośniej.

Chyba tylko deszcz rozbił się o szybę większą kroplą.

Chyba tylko podłoga zaskrzypiała trochę wyraźniej.

I mimo, że każdy ten impuls Wszechświata mógł przejść niezauważony, tym razem coś w nich drgnęło.

Dziś poczuli inaczej niż zwykle.

***

Od zmiany zawsze dzielą nas ułamki sekund.

W zmianie często nie ma nic spektakularnego.

Przychodzi najpierw myślą, trafnie postawionym pytaniem.

U nich przejawiła się z kolei łagodnym wahaniem.

Ręka mniej zdecydowanym ruchem podniosła filiżankę.

Noga trochę odważniej wykonała krok do przodu.

I oczy niespodziewanie szczerzej się otworzyły.

A co było dalej?

Tego nie wie nikt.

Oni do tej pory nikomu nie powiedzieli.

Czy potrzebujesz zapytać, co się wydarzyło?

Jak to zrobili?

Zaglądnij w siebie. Jest całkiem prawdopodobne, że to właśnie Ty masz odpowiedź.